Ο Μπάρμπα Μήτσος και η Κυρία Αθανασία ζουν τους μισούς μήνες του χρόνου σε μια καλύβα ψηλά στα βουνά της Ελάτης Αρκαδίας, και τους υπόλοιπους σε ένα χωριό κοντά στην Καλαμάτα.
Ο Μπάρμπα Μήτσος, στα 80 του, και η Κυρία Αθανασία, στα 60 της, ζουν λιτά στην καλύβα τους χωρίς τρεχούμενο νερό ή ρεύμα. Την έχτισαν μόνοι τους πριν χρόνια με τη βοήθεια φίλων και σταδιακά πρόσθεσαν ό,τι χρειάζονταν. Για ρεύμα χρησιμοποιούν μια μικρή γεννήτρια, αρκετή για φως τη νύχτα. Μαγειρεύουν σε μια κουζίνα υγραερίου, και για νερό βασίζονται σε μια δεξαμενή που γεμίζουν με πόσιμο νερό από κοντινή πηγή.
Για να γεμίσουν τη δεξαμενή, παίρνουν το αγροτικό μέχρι την πηγή, γεμίζουν ένα φορητό ντεπόζιτο και το φέρνουν πίσω στην καλύβα. Μετά μεταφέρουν το νερό στην κεντρική δεξαμενή με μια μικρή αντλία. Η δεξαμενή αυτή καλύπτει το πόσιμο νερό και το νερό για τα ζώα. Ένα δρομολόγιο φτάνει για περίπου δύο μέρες.
Έχουν επίσης ένα κοπάδι πρόβατα και μερικά κυνηγόσκυλα. Κάθε μέρα βγάζουν τα πρόβατα για βοσκή. Ο τρόπος ζωής τους είναι σωματικά απαιτητικός, αλλά και οι δύο δείχνουν κοφτεροί και σε καλή υγεία, χωρίς η καθημερινή δουλειά να τους αφήνει περιθώριο για αδράνεια.
Ο Μπάρμπα Μήτσος περπατά συχνά το μονοπάτι των 5 χιλιομέτρων που βγάζει στο δρόμο Ελάτης-Βυτίνας, πάντα με τα πρόβατα. Παρά την ηλικία του, ξέρει τη διαδρομή απ' έξω και κινείται στο δύσβατο έδαφος με άνεση.
Μείναμε μαζί τους δύο φορές — τους γνωρίσαμε μέσω κοινού φίλου — και μας υποδέχτηκαν κάθε φορά με γενναιοδωρία. Κάθε φορά που φεύγαμε, επέμεναν να πάρουμε σακούλες γεμάτες δικά τους προϊόντα — λαχανικά, ελιές και τυρί. Η φιλοξενία τους ήταν ειλικρινής και τα προϊόντα τους εξαιρετικής ποιότητας.
Δουλεύουν σκληρά κάθε μέρα για να εξασφαλίσουν αυτά που χρειάζονται, χωρίς παράπονα.
Οι ιστορίες τους για τη ζωή στο βουνό, τα ζώα και τους φίλους που τους επισκέπτονται ήταν απλές και γεμάτες μικρές λεπτομέρειες που τις έκαναν αξέχαστες.
Όταν φεύγαμε τη δεύτερη φορά, η Κυρία Αθανασία είχε ήδη ετοιμάσει τις σακούλες πριν προλάβουμε να αποχαιρετήσουμε.
