Τον Νοέμβριο του 2024 βρεθήκαμε στην Αίγυπτο. Το πλάνο ήταν να επισκεφτούμε το Κάιρο, μετά να μετακινηθούμε στην Όαση της Σίβας, να επιστρέψο υμε στο Κάιρο για πτήση προς Ασουάν, και τέλος στάσεις στο Λούξορ και στη Χουργκάντα.
Η πτήση μας έφερε στο Κάιρο, μια πόλη που αμέσως σε χτυπάει με το χάος της. Από τη στιγμή που φτάνεις, η σκόνη, η ατελείωτη κίνηση και τα αδιάκοπα κορν σε κυκλώνουν. Προσγειωθήκαμε τη νύχτα, και η διαδρομή ως το κέντρο ήταν σχετικά γρήγορη. Η αναρχία στους δρόμους όμως και τα ασταμάτητα κορν έδωσαν μια πρόγευση αυτού που μας περίμενε.
Βγήκαμε εκείνο το βράδυ να εξερευνήσουμε την πόλη και να φάμε σε ένα τοπικό μαγαζί. Το Κάιρο μου θύμισε μια αραβική εκδοχή της Κούβας. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι ζωή, με κόσμο παντού και μαγαζιά που δεν μοιάζουν με τίποτα άλλο.
Σε πολλά σημεία, άντρες ήταν μαζεμένοι σε καφενεία με πλαστικές καρέκλες, βλέποντας ποδόσφαιρο ή καπνίζοντας σίσα. Όσο πιο βαθιά χωνόσουν μέσα στα στενά, τόσο πιο ενδιαφέροντα πράγματα έβρισκες, κι ας ήταν ο φωτισμός ελάχιστος — κάθε γωνία πρόσφερε κάτι διαφορετικό.
Κάποια στιγμή πέσαμε πάνω σε δύο άντρες που έβλεπαν ποδόσφαιρο σε κάτι που έμοιαζε με αυτοσχέδιο σαλόνι — πιθανότατα μαγαζί τις ώρες της μέρας. Η ζωή γινόταν στους δρόμους, με έναν τρόπο που στις ευρωπαϊκές πόλεις γίνεται ολοένα πιο σπάνιος.
Την επόμενη μέρα πήγαμε στη Γκίζα για τις πυραμίδες. Όσο κι αν έχεις διαβάσει ή ακούσει, τίποτα δεν σε προετοιμάζει πραγματικά για το μέγεθος αυτών των μνημείων. Εξερευνήσαμε τις πυραμίδες με τα πόδια, παίρνοντας τον χρόνο μας.
Αργότερα επισκεφτήκαμε το παλιό αρχαιολογικό μουσείο, που εκείνη την εποχή βρισκόταν ακόμα σε διαδικασία μεταφοράς εκθεμάτων στο νέο Grand Egyptian Museum.
Εκείνο το βράδυ περπατήσαμε κατά μήκος του Νείλου, που είναι από μόνο του μια πολιτιστική εμπειρία. Πολλοί Αιγύπτιοι δεν έχουν πρόσβαση σε καλές κάμερες ή smartphones, οπότε φωτογράφοι στήνονται στη γέφυρα του Νείλου και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Χρησιμοποιούν συνήθως πλαστικές θήκες σε έντονα χρώματα για τις μηχανές τους, κατά κανόνα κίτρινες, μαζί με φλας, και περιμένουν να φωτογραφίσουν τους περαστικούς. Οι περισσότεροι πελάτες τους είναι Αιγύπτιοι ή επισκέπτες από άλλα μέρη της χώρας που θέλουν απόδειξη ότι πέρασαν από το Κάιρο.
Την τρίτη και τελευταία μέρα μας στο Κάιρο, αφιερώσαμε το πρωί στις αγορές. Χαθήκαμε σε αμέτρητα στενά γεμάτα τοπικά μαγαζιά που εξυπηρετούν κυρίως κατοίκους. Χρειάστηκαν δύο ώρες ώσπου να φτάσουμε στη διάσημη αγορά Khan el-Khalili, περνώντας μέσα από γειτονιές και μαγαζιά που πουλούσαν τα πάντα.
Στο Khan el-Khalili μπορούσες να βρεις τα πάντα, από τεχνίτες που γυάλιζαν παπούτσια μέχρι μαγαζιά και μικρά τοπικά καφενεία.
Η έξοδος από την αγορά ήταν πρόκληση. Τα στενά, γεμάτα δρομάκια φαίνονταν ατελείωτα, και καθώς προχωρούσες προς τα έξω, η φασαρία από τους μικροπωλητές και ο όγκος του κόσμου δημιουργούσαν αίσθημα χάους. Κατά διαστήματα η αγορά άνοιγε σε κάποιον δρόμο, προσφέροντας μια σύντομη ανάσα χώρου, αλλά αυτά τα σημεία ήταν γεμάτα φωνακλάδες πλανόδιους και τον θόρυβο αυτοκινήτων που πρόσθεταν στο πανδαιμόνιο.
Κλείσαμε τη μέρα με μια τελευταία βόλτα στο Κάιρο, όπου πέσαμε πάνω σε ένα μαγαζί που το είχε ένας πατέρας με τον γιο του.
Το Κάιρο είναι εξαιρετικός προορισμός για φωτογραφία δρόμου, αλλά πρέπει να είσαι γρήγορος. Ο κόσμος αντιδράει πολύ στην κάμερα — είτε χαμογελάνε είτε σου ζητάνε να τους βγάλεις πορτρέτο (συχνά ρωτώντας αν μπορείς να το στείλεις μετά μέσω WhatsApp). Για να πιάσεις αυθόρμητες στιγμές χρειάζεται ταχύτητα και ακρίβεια.
