Η πρώτη μας επίσκεψη στη Σίβα τον Νοέμβριο του 2024 δεν μας άφησε εύκολα. Αυτό που κάνει αυτό το απομακρυσμένο καταφύγιο στην έρημο πραγματικά ξεχωριστό δεν είναι μόνο τα τοπία — είναι οι άνθρωποι. Κάναμε αληθινές φιλίες εκεί: ο Σπύρος και ο Νίκος μας υποδέχτηκαν με τέτοια ζεστασιά που μόλις γυρίσαμε στην Ελλάδα, ξέραμε ότι θα πάμε ξανά.
Δύο μόλις μήνες αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2025, βρεθήκαμε σε πτήση για Αλεξάνδρεια. Μετά από μια μέρα στην παραλιακή πόλη, κάναμε το μεγάλο ταξίδι πίσω στη Σίβα — αυτή τη φορά χωρίς κανένα σχέδιο. Θέλαμε απλώς να είμαστε εκεί ξανά, να ξαναβρούμε τον τόπο και τους ανθρώπους που είχαμε γνωρίσει.
Κάτι έχει η Σίβα που δεν σε αφήνει — η όαση έχει μια ενέργεια που σε τραβάει πίσω. Ίσως δεν είναι τυχαίο που εδώ βρίσκεται το Μαντείο του Άμμωνα — ένα αρχαίο ιερό που τραβούσ ε ανθρώπους εδώ για αιώνες.
Οι φωτογραφίες που ακολουθούν δεν είναι σε χρονολογική σειρά, ούτε χρειάζονται εξήγηση. Καταγράφουν απλώς στιγμιότυπα από τις διαφορετικές εμπειρίες που προσφέρει αυτός ο απομακρυσμένος τόπος. Από αλατολίμνες που απλώνονται ως τον ορίζοντα μέχρι στενά πλίθινα σοκάκια, από νύχτες γεμάτες αστέρια μέχρι κρυμμένες πηγές — η Σίβα κρύβει πολλά περισσότερα απ' όσα φαίνονται με την πρώτη ματιά.
Δύο επισκέψεις σε τόσο σύντομο διάστημα μπορεί να φαίνονται ασυνήθιστες, αλλά όταν νιώσεις τη δύναμη αυτού του τόπου, βγάζει νόημα. Μερικά μέρη τα επισκέπτεσαι μια φορά και προχωράς, ενώ σε άλλα γυρίζεις ξανά και ξανά. Για εμάς, η Σίβα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
