Ιανουάριος 2026. Ήμασταν ήδη δέκα μέρες στην Ταϊλάνδη — περάσαμε από το Chiang Mai, γυρίσαμε τις γύρω περιοχές με μηχανάκι, και μετά πήγαμε στο Chiang Rai για τον Λευκό Ναό (Wat Rong Khun). Ένας εκθαμβωτικός ναός, κυριολεκτικά και μεταφορικά, καθώς στο εξωτερικό του είναι λευκός με πάρα πολλά μικρά κομμάτια καθρέφτη που είναι κολλημένα παντού και το φως αντανακλάται έντονα. Στο εσωτερικό οι τοιχογραφίες με τα κρυφά νοήματα για την αμερικανική ποπ κουλτούρα, τον κόβιντ, τα εμβόλια κλπ συμπληρώνουν το πάζλ. Ως βουδιστικός ναός έχει ιδιαίτερους συμβολισμούς για τη ζωή και τον θάνατο. Είναι όντως μια εμπειρία που πρέπει να τη ζήσεις από κοντά. Ο ναός παρότι ήδη προσελκύει κόσμο απο παντού, αναμένεται ναι ολοκληρωθεί στα επόμενα 20-30 χρόνια.
Από εκεί πετάξαμε για Bangkok όπου και μείναμε για 3 μέρες. Μετά απο τον πανικό της μεγαλούπολης ήμασταν έτοιμοι για κάτι διαφορετικό. Μίλησα με τον φίλο μου τον Αντώνη που είχε κάνει πρόσφατα ταξίδι στην Ταϊλάνδη και μου πρότεινε να πετάξουμε στην επαρχία Nan για ένα τετραήμερο roadtrip με μηχανάκι — βουνά, δαιδαλώδεις δρόμους και χωρίς σχεδόν κανέναν τουρίστα.
Η πόλη Nan
Πετάξαμε για το Nan, τη βασική και μεγαλύτερη πόλη της περιοχής. Επίπεδη με καλή ρυμοτομία, και τον ομώνυμο ποταμό Nan να τη διασχίζει.
Η πόλη έχει ένα πολύ όμορφο night market μπροστά στον Wat Phumin με μικρα τραπέζάκια, παραδοσιακό φαγητό και ωραία ατμόσφαιρα. Την πρώτη μέρα που ήμασταν εκεί είχε φεστιβάλ· είχαν κλείσει μεγάλο μέρος της πόλης και είχε παντού πάγκούς με ρούχα και τοπικά προϊόντα.
Επόμενη στάση ο σταθμός των λεωφορείων — εκεί είναι και τα περισσότερα μαγαζιά ενοικίασης scooter. Νοικιάσαμε από το Motorbike Nan ένα Yamaha NMax 150 με σχάρα στο πίσω μέρος, για να μπορέσουμε να δέσουμε πάνω τα δύο backpack μας. Μας άλλαξαν και το μπροστινό λάστιχο που είχε λίωσει απο την χρήση και είμασταν έτοιμοι για το επόμενο πρωί.
Η οδική κατάσταση στην Ταϊλάνδη
Στους αυτοκινητόδρομους της Ταϊλάνδης υπάρχει μια γραμμή τύπου ΛΕΑ που οι ντόπιοι με τα μηχανάκια τη χρησιμοποιούν για να κινούνται χωρίς φόβο απο τα πιο μεγάλα οχήματα. Τα αυτοκίνητα σου δίνουν χώρο και δεν κολλάνε πίσω σου. Το οδόστρωμα είναι επίσης σε πολύ καλή κατάσταση χωρίς λακούβες και φθορές.
Αφήσαμε την μικρή πόλη και μέσα από δαιδαλώδεις δρόμους, φτάσαμε στον διάσημο Road Number 3
Μέρα 1 — Nan → Bo Kluea
Ξεκινήσαμε φορτωμένοι: τα δύο backpack στη σχάρα και όσα δεν χωρούσαν ή ήταν σημαντικα (Λάπτοπ, νεσεσέρ) κάτω από τη σέλα. Η διαδρομή θα μας έφτανε μέχρι το Bo Kluea.
Αφήσαμε την μικρή πόλη και μέσα από δαιδαλώδεις δρόμους, φτάσαμε στον διάσημο Road Number 3 — που παίρνει το όνομά του από το σχήμα του τρία που σχηματίζει όταν τον κοιτάς από ένα συγκεκριμένο σημείο. Η αρχή μιας από τις πιο γνωστές διαδρομές για μηχανές της βόρειας Ταϊλάνδης.
Πλησιάζοντας στο Bo Kluea βγήκαμε από τον κεντρικό και πήραμε τον παράλληλο δρόμο που περνάει μέσα από τους ορυζώνες. Το χωριό είναι γεμάτο τοπικά καταλύματα· αν δεν έχεις κλείσει ήδη (το Bo Kluea είναι σχετικά ακριβό για Ταϊλάνδη), ρωτάς εκεί επιτόπου. Εμείς μείναμε στο Sanae at Bo Kluea — κάτι δωματιάκια τύπου glamping δίπλα στο ποτάμι. Οι τιμές έιναι πάντα καλύτερες μέσω Agoda.
Το όνομα "Bo Kluea" σημαίνει "πηγάδι αλατιού" στα Ταϊλανδέζικα. Παράγουν αλάτι από υπόγειες πηγές αλατούχου νερού εδώ και πάνω από 800 χρόνια — μοναδικό στον κόσμο, γιατί είναι στα βουνά, μακριά από τη θάλασσα. Παλιότερα λειτουργούσαν εννιά πηγ άδια· σήμερα μένουν δύο.
Αλάτι από τα βουνά, όχι από τη θάλασσα. Εδω και 800 χρόνια υπάρχει συνεχόμενη "εξόρηξη".
Δίπλα στα πηγάδια υπάρχει μικρή αγορά με προιόντα απο αλάτι. Η περιοχή είναι πολύ κοντά στα σύνορα με το Λάος και ιστορικά το αλάτι πωλούταν σε Sukhothai, Luang Prabang, Sipsongpanna και νότια Κίνα.
Το απόγευμα βγήκαμε ξανά για βόλτα στην περιοχή, όμως όταν γυρίσαμε είχε πια νυχτώσει. Όλα τα μαγαζιά ήταν κλειστά, οπότε καταλήξαμε να φάμε σε ένα 7/11 — το μοναδικό που λειτουργούσε εκείνη την ώρα.
Μέρα 2 — Sapan → Doi Phu Kha 1715 → Pua
Ξυπνήσαμε στο Bo Kluea δίπλα στο ποτάμι, ανάμεσα στους ορυζώνες. Φορτώσαμε το μηχανάκι και ξεκινήσαμε για το κοντινό Sapan και ειδικά για τον καταρράκτη (τριών επιπέδων) μέσα στο Khun Nan National Park. Το πρώτο επίπεδο είναι τριάντα σκαλιά από το πάρκινγκ, και για το τρίτο θέλει είκοσι λεπτά πεζοπορία μέσα στο δάσος.
Μετά από ένα διάλειμμα για φαγητό σε ένα σημείο με θέα όλα τα βουνά, συνεχίσαμε τη δύσκολη διαδρομή για το Pua. Η διαδρομή περνάει από το Highway 1256 — ουσιαστικά επιστρέφεις από το Sapan πίσω στο Bo Kluea και συνεχίζεις.
Ο δρόμος είναι ανηφορικός και φτάνει μέχρι το Doi Phu Kha Viewpoint 1715 — το όνομα έρχεται από το υψόμετρό του, 1715 μέτρα. Διαρκείς στροφές με ήρεμη κυκλοφορία, και διασχίζει το Doi Phu Kha, το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο της Ταϊλάνδης. Το μηχανάκι των 150 κυβικών αποδείχθηκε αξιόπιστο, αν και σε κάποιες ανηφόρες ζορίστηκε αρκετά.
Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα στο viewpoint, αρχίζει ο κατηφορικός δρόμος — τουλάχιστον ένα σαραντάλεπτο- ο οποίος και ήθελε σχετική προσοχή. Περάσαμε απο ποταμάκια, πυκνή βλάστηση, μέχρι τελικά να φτάσουμε στη βάση του βουνού σε μια εύφορη πεδιάδα, και να δούμε να απλώνεται μπροστά μας η μικρή πόλη Pua ανάμεσα στα βουνά.
Μείναμε σε κάτι δωμάτια δίπλα ακριβώς σε φυτείες από καλαμπόκι και η θέα από το δωμάτιο ήταν α πό τις καλύτερες του ταξιδιού.
Περάσαμε το απόγευμα τριγυρνώντας στην πόλη. Βλέπαμε ντόπιους να παίζουν petanque σε αλάνες και πλατείες — παιχνίδι γαλλικής προέλευσης, που στην Ταϊλάνδη έχει γίνει εθνικό σπορ. Το παιχνίδι: ρίχνουν πρώτα ένα μικρό ξύλινο μπαλάκι-στόχο, το cochonnet (ή "jack"), και μετά μεταλλικές μπάλες, τις boules, προσπαθώντας να φέρουν τις δικές τους όσο πιο κοντά γίνεται σε αυτό. Όταν είναι πολύ κοντινές, μετράνε τις αποστάσεις με μεζούρα.
Για βράδυ κάτσαμε σ' ένα τοπικό μαγαζί που πουλούσε μπύρες και ψήνανε απ' έξω ξυλάκια στα κάρβουνα — κρέας και ψάρι. Μετά την μπύρα φάγαμε σ' ένα τοπικό μαγαζάκι και γυρίσαμε στο δωμάτιο.
Μέρα 3 — Επιστροφή στο Nan
Η τρίτη μέρα ήταν ήρεμη. Περάσαμε από διάφορα σημεία ενδιαφέροντος γύρω απο την πόλη, σταματήσαμε σε ένα μικρό καφέ ανάμεσα απο λιβάδια γέματο λεμονίες, και αρχίσαμε την επιστροφή από επαρχιακούς δρόμους, μέσα απο τα χωρία. Τρεις ώρες αργότερα ήμασταν πίσω στο Nan, όπου μέναμε λίγο έξω από την πόλη.
Λίγη ξεκούραση καθώς ο ήλιος και το μηχανάκι σε εξουθενώνουν, και βγήκαμε ξανά για βόλτα. Πήγαμε πάλι στο night market για σούσι και μετά για μπύρα σε διάφορα μπαρ γύρω από την πόλη. Την επόμενη μέρα πήγαμε στο αεροδρόμιο να πετάξουμε για Bangkok καθώς επόμενη στάση στο ταξίδι μας ήταν η Ταιβάν.
